Nga Prof. Besnik Jaha
Në Kosovën tonë, kam frikë, thuajse gjithçka është në agoni: sistemi arsimor vetëm pret shpalljen e datës së vdekjes; morali publik tashmë po i feston përvjetorët e kalimit n’amshim; ndërgjegjja po jep shprit dhe harresa është shndërruar në kult.
Këtu më nuk më habit asgjë.
E, me këtë rast, as qëllimi i “patriotëve” për t’ia hequr emrin Hasan Prishtina Universiteti të Prishtinës, as vullneti i madh i “heronjve” të pasluftës për ta rishkruar historinë…
Universitetit të Prishtinës ia hoqën emrin e heroit Hasan Prishtina. Siç e thotë edhe tabela Universiteti i Prisht’ tanimë është edhe më i prisht. Sepse, siç duket, në këtë vend emri i një patrioti e heroi si ai, që dha gjithçka për kombin e arsimin shqip, nuk i shkon më për shtati një institucioni që gjithnjë e më shumë po zhbëhet, po përçudnohet e po bëhet i huaj edhe për vetë vendin e popullin.
Epo, emri i një të ndershmi nuk i shkon asnjë institucioni edukimi si universiteti, veçmas në këtë kohë kur tradhtia ka mbirë në bahçet e secilës derë. Në këtë kohë kur të jesh i ndershëm e atdhetar i sinqertë mund të të përkthehet në paaftësi e qyqarllëk. Në këtë kohë kur guximi të përkthehet në gabim, kur drejtësia të kthehet në çmenduri.
A mos historinë do ta rishkruajmë?! A mos më vonë do ta ndjekim interesin e atij tjetrit që do të vijë, të atij që nuk di të lexojë dhe që do të na kërkojë ta heqim nga sheshi edhe Zahir Pajazitin, edhe Ibrahim Rugovën, edhe…
Ne jemi bërë njerëz që na i vret sytë dikush që na flet për sakrificë, për arsim e atdhedashuri. Që na flet për gjak të derdhur për liri. Dikush që thirri dhe pati vizion për një shtet që, siç po duket, ende s’po guxojmë t’i gëzohemi. Gjithçka tjetër është në rregull.
Heqjen e emrit të Hasan Prishtinës nga Universiteti e shoh vetëm si çështje identiteti. Të një identiteti që po sulmohet vazhdimisht.
Gjithsesi, emrin do ta zëvendësojnë. Ndoshta me ndonjë “emër më neutral”, apo me ndonjë që nuk e provokon askënd, apo që nuk e rikujton historinë; që nuk flet për atdhedashuri e për flijim për atdhe e arsim. Sepse është më mirë të kemi universitete pa histori, pa kujtesë, sikurse edhe prodhim studentësh pa identitet e pa vetëdije.
Mirëpo, Hasan Prishtina nuk jeton vetëm në tabelën e universitetit. Ai jeton në histori. Dhe do të jetojë. Ai jeton në të vërtetën që këtu po përpiqet të varroset e zhduket. Në këtë kohë të ligë. Po, siç thotë Ali Asllani në fund të poezisë “Hakërrimi”:
“Koha është e maskarenjve,
Por atdheu i shqiptarëve.”
