Shkruan: Rufat Sherifi
Më 25 prill 2025, në fshatin Trescol të rajonit Gard, në juglindje të Francës, ndodhi një tragjedi që tronditi ndërgjegjen njerëzore. Në këtë zonë të qetë dhe të harruar nga vëmendja e madhe mediatike, në ambientet e thjeshta të xhamisë Khadija, ndodhi një akt barbar: i riu Abo Bekir , me origjinë afrikane dhe i vendosur prej vitesh në Francë, u vra brutalisht gjatë faljes së mëngjesit. Ai ishte një besimtar i përkushtuar dhe i njohur për karakterin e tij të qetë dhe të dashur.
Vrasja brutale e Abo Bekirit në xhaminë e vogël të Trescol-it, nuk është një akt i izoluar dhe as një rastësi tragjike.
Është fryt i hidhur i një klime të helmuar, ku islamofobia është shndërruar në gjuhë të zakonshme, dhe urrejtja ndaj myslimanëve ushqehet hapur, pa drojë dhe pa përgjegjësi.
Abo Bekri u qëllua pabesisht me thikë mbi dyzet herë nga një agresor, në një moment të faljes së tij, të përkushtuar ndaj Zotit.
Sulmi ndodhi në qetësinë e një xhamie të thjeshtë, ku paqja dhe adhurimi duhej të ishin të paprekshëm. Autori e regjistroi vetë aktin e tij mizor, duke përdorur fyerje të rënda ndaj viktimës dhe sharje ndaj Zotit — një dëshmi e qartë e urrejtjes së thellë që frymëzoi këtë krim.
Në shumë studio televizive, gazeta dhe rrjete sociale anembanë Evropës po edhe në trojet tona, Islami përbuzet, akuzohet dhe denigrohet në mënyrë sistematike. Opinionistë të njohur, figura mediatike dhe politikanë të ndryshëm derdhin çdo ditë fjalë përçmuese ndaj myslimanëve, duke ndërtuar një klimë mosbesimi, frike dhe përjashtimi.
Në këtë atmosferë të helmuar, krimi nuk është më një devijim — është një përfundim i pritshëm.
Nëse kéto fenomene nuk i ndalojmë sot, tragjeditë si kjo nuk do të ndalen në Trescol. Ato do të përhapen në qytete dhe fshatra të tjera. Ndoshta nesër do të prekin shoqëritë tona, vendet tona dhe të dashurit tanë.
Islamofobia nuk është liri shprehjeje; ajo është një minë e fshehur nën themelet e paqes civile.
Tolerimi i saj është tolerim i dhunës që shpejt mund té vjen. Heshtja përballë saj është bashkëpunim me padrejtësinë që përgatitet.
Sot është koha për të thënë me zë të lartë: mjaft!
Mjaft me normalizimin e gjuhës së urrejtjes.
Mjaft me demonizimin e besimtarëve.
Mjaft me indiferencën që përgatit tragjeditë e reja.
Duhet të mbrojmë jo vetëm myslimanët, por vetë shoqëritë tona nga rrënimi moral dhe shpirtëror që mbjell urrejtja e institucionalizuar.
Tragjedia e Abo Bekrit nuk paraqet vetëm dhimbje për një familje të pikëlluar, apo e një komuniteti të vogël që lutej në heshtje. Është një plagë e hapur për të gjithë ata që ende besojnë në njerëzi, drejtësi dhe dinjitet.
Nëse sot nuk flasim për Abo Bekrin, nesër do të detyrohemi të flasim për dhimbjen tonë. Nëse sot nuk mbrojmë paqen, kohezionin dhe dinjitetin, nesër do të numërojmë plagët e një shoqërie të ndarë dhe të shkatërruar. Të heshtësh sot, do të thotë të jesh pjesë e tragjedisë së nesërme.
