Shkruan: Agim Vuniqi
Ka slogane që shpiken në zyrat e fushatave dhe ka slogane që lindin nga dhimbja kolektive. “Mos lësho pe!” nuk erdhi nga tavolinat e marketingut politik, por nga goja e një nëne shqiptare, e cila i ka mbijetuar shekujve nën zgjedhë, luftës, varreve pa emër dhe mungesës së së drejtës për të qarë e për t’i varrosur siç duhet të dashurit e saj. Ajo nënë nuk kërkoi mëshirë. Ajo dha amanet.
Dhe kur ajo e përqafoi Albin Kurtin, nuk ishte përqafim elektoral. Ishte përqafim historik. Ishte nëna që i flet birit të radhës të këtij vendi dhe i thotë: kur je në të drejtën, mos lësho pe. Dy fjalë të thjeshta, por me peshën e shekujve. Dy fjalë që përmbledhin fatin e Kosovës më shumë se çdo program politik.
“Mos lësho pe” është thirrje për dinjitet, jo për konflikt. Është refuzim i padrejtësisë, jo i dialogut. Është këmbëngulje në të drejtën, jo kokëfortësi boshe. Është fjala që i ka mbajtur gjallë nënat tona kur shteti mungonte, kur ligji ishte armë e të huajit, kur heshtja kërkohej si kusht për mbijetesë.
Në këtë slogan nuk ka urrejtje. Ka kujtesë. Nuk ka hakmarrje. Ka drejtësi. Nuk ka thirrje për përçarje. Ka mobilizim për unitet – sepse vetëm të bashkuar shqiptarët kanë ditur të mos lëshojnë pe kur u është mohuar gjithçka.
Në prag të 28 dhjetorit, “Mos lësho pe!” nuk është thirrje vetëm për votuesit e Lëvizjes Vetëvendosje. Është thirrje për çdo qytetar që beson se shteti nuk ndërtohet duke u përkulur, se paqja nuk arrihet duke hequr dorë nga e drejta dhe se shpresa nuk është dhuratë, por përgjegjësi.
Ky slogan nuk kërkon verbëri politike. Përkundrazi, kërkon vetëdije qytetare: të mos lëshojmë pe ndaj korrupsionit, ndaj kapjes së shtetit, ndaj harresës historike. Të mos lëshojmë pe ndaj presioneve që kërkojnë ta bëjnë Kosovën të vogël në dinjitet, edhe kur është e vogël në territor.
“Mos lësho pe!” është fjala e nënës që u shndërrua në fjalë populli. Është amanet që kërkon maturi, drejtësi dhe paqe – por pa nënshtrim. Dhe pikërisht këtu qëndron forca e saj mobilizuese: të qëndrosh drejt, pa e humbur njerëzinë.
Sepse kur je në të drejtën, fjala e mbajtur nuk është kokëfortësi – është krenari. Dhe një popull që nuk lëshon pe ndaj së drejtës, nuk humb as paqen, as të ardhmen.
