Shumica e deputetëve nuk e shohin veten si shërbëtorë të popullit, por si personazhe mediatike që matin suksesin me klikime dhe mbulim televiziv, jo me ligje të miratuara ose reforma të suksesshme
Shkruan: Agim Vuniqi
Në një kohë kur globi përballet me sfida të pashembullta – nga krizat ekonomike, gjeopolitike e deri te ndryshimet klimatike – Kosova po kalon një krizë tjetër, atë të mungesës së funksionimit institucional dhe përfaqësimit politik të qytetarëve të saj.
Parlamenti i Kosovës, që duhet të jetë themeli i demokracisë dhe reflektimi më i pastër i vullnetit të qytetarëve, po shfaqet si një arenë e boshatisur nga përgjegjësia dhe përkushtimi. Subjektet politike shqiptare në Kuvend, të cilat mbartin përgjegjësinë historike për forcimin e shtetit të ri, sot janë më tepër vuvuzela partiake sesa përfaqësues të popullit. Kryeneqësia e deputetëve për të mos arritur marrëveshje për zgjedhjen e institucioneve të Kuvendit, bllokimi i proceseve dhe mungesa e konsensusit janë simptoma të një sëmundjeje më të thellë: krizës së maturisë politike.
Në këtë situatë, përplasjet ndërmjet Kuvendit, Qeverisë, Presidencës dhe Gjykatës Kushtetuese kanë krijuar një rreth vicioz që paralizon shtetin:
– Kuvendi është i paralizuar nga mungesa e bashkëpunimit dhe keqpërdorimi i votës popullore për interesa të ngushta partiake.
– Qeveria humbet legjitimitetin sa herë që nuk arrin të ndërveprojë me një parlament funksional, ndërsa prioritetet e qytetarëve mbeten të paprekura.
– Presidenca, që në çdo sistem demokratik duhet të jetë faktor unifikues, shpesh futet në debate të panevojshme politike, duke u rreshtuar kah njëra apo tjetra palë.
– Gjykata Kushtetuese, që ka rolin të jetë interpretuesja përfundimtare e Kushtetutës, ndonjëherë është vënë nën presion politik ose është akuzuar për vendime selektive, duke dobësuar më tej besimin qytetar në drejtësi.
Në këtë rreth ku secili institucion duket se e delegjitimon tjetrin, pyetja lind natyrshëm: pse duhet të mbahen zgjedhjet nëse vullneti i qytetarëve shndërrohet në bllokim institucional? Kur një popull voton për të zgjedhur përfaqësues që në fund merren me grindje sterile dhe jo me zgjidhje konkrete, atëherë sistemi është në krizë serioze.
Problemi thelbësor është mungesa e kulturës politike dhe tolerancës sociale. Shumica e deputetëve nuk e shohin veten si shërbëtorë të popullit, por si personazhe mediatike që matin suksesin me klikime dhe mbulim televiziv, jo me ligje të miratuara ose reforma të suksesshme. Një klasë politike pa përvojë të menaxhimit, pa vizion të shtetit dhe pa ndjenjën e përgjegjësisë kolektive nuk mund të udhëheqë një shoqëri që ka nevojë jetike për stabilitet dhe zhvillim.
