Shqipëria po ballafaqohet me largimin e mjekëve dhe infermierëve, si vendet e tjera të rajonit, ndoshta pak më shumë
Qeveria po dëshiron që këtë çështje ta zgjidhë duke i detyruar studentët të qëndrojnë pesë vite pas diplomimit në Shqipëri.
Dikush thotë se kjo nuk zgjidhet kështu, zgjidhet duke ndrequr shqetësimet e mjekëve të rinj: sistem më të mirë shëndetësor, me pajisje e teknologji që lejojnë përparimin shkencor e profesional; të ardhura e përfitime të tjera që rrisin statusin shoqëror të mjekëve, etj. Por zgjidhja e këtyre problemeve, edhe sikur të ishte dikush vërtet duke u marrë me to, kërkon kohë, sakrifica e shumëçka tjetër.
Natyrisht, diku tjetër, fjala vjen në Gjermani, është më lehtë e më mirë. Diku tjetër, fjala vjen në Shqipëri, që të bëhet aq mirë duhet përpjekje e madhe, gati betejë. Ndoshta nuk mjafton një jetë.
Por njeriu një jetë ka, mund të thotë dikush. Pse ta çojë atë të shkretë dëm, aty ku shumë jetë kanë shkuar pa mundur ta ndreqin? A s’ishte lordi Kejns që përkujtonte me ironi defektin kryesor të politikave afatgjata duke thënë se “në afatgjatë të gjithë do kemi vdekur”.
Pastaj, mund të thotë dikush tjetër, pse duhet të qëndrojnë mjekët këtu? Për atdheun? Po atdheu i është dhënë oligarkëve, ata e kanë zaptuar plazhin e bjeshkën, ata kanë betonizuar fushat e parqet e sheshet me kulla të larta. Ata pajtojnë kriminelë për të larë hesape, ata të rrahin edhe vetë po u ankove për guroret e tyre. Ata përfitojnë nga paratë e taksave, me tenderë rrugësh, spitalesh, shkollash, ku 20% shkon në xhep të ndonjë klike politike-administrative, e 30% në xhep të vetë oligarkëve…
Apo të qëndrojnë për popullin? Po popullit vazhdimisht po i tregohet dera, që të ikë, të lëshojë vendin për turistët – objekti kryesor i dëshirave të qeverisë tiranase. Fëmijëve të popullit po u jepet një arsim publik apo privat që pretendimin kryesor e ka se “kush shkon jashtë është i suksesshëm”. Popullit fëmijë vazhdimisht e ashpërsisht i tregohet se nuk duhet të merret me probleme kolektive, nuk duhet të solidarizohet me hallet e tjetrit, po secili të shohë punët e veta. Vetë shembujt e suksesit, që si zakonisht te ne i servir media, janë shembuj njerëzish që shohin strikt punët e veta, edhe pse ndonjëherë e paraqesin veten si njerëz “publikë”. Politikanë, intelektualë, studiues, artistë e sportistë që shohin vetëm punët e veta. Si biznesmenët. Vetëm mjekëve po u kërkohet të shohin dhe punët e të tjerëve e të solidarizohen me ta? – mund të pyesë ndonjëri.
Kemi 32 vite që modeli politik e ekonomik (por edhe kulturor e moral) që imponohet është ai i pragmatizmit shpesh ekstrem, dmth. edhe oportunizmit. Ky model nuk lë vend për dashurinë. Të flasësh për nevojën që të ketë më shumë dashuri në politikë (po edhe në ekonomi), të marrin për naiv në mos po të rrjedhur. E pra, pa dashuri për vendin, për popullin, për qytetin, për njëri-tjetrin, pse do qëndrojnë mjekët këtu?
Benedikt Andersoni i famshëm për librin e tij “Komunitete imagjinare” (koncept që keqtrajtohet nga turlisoj “dekonstruktivisti” postmodern), tregon se si funksionojnë kombet, këto “komunitete imagjinare” ku pjesëtarët shpesh nuk njihen personalisht me njëri-tjetrin e nuk kanë përvoja materiale të përbashkëta. Thelbi, sipas Andersonit, është pikërisht një farë dashurie politike për vendin e bashkëkombasin, andaj diku i quan kombet edhe “komunitete dashurie”.
Shqiptarëve, të cilëve u mohohet mundësia e dashurisë politike qysh në shkolla fillore, e më pas u përforcohet nga media, politika e biznesi, kombi po u reduktohet në identitarizëm. Për pasojë kemi raste njerëzish që mund të jenë komplet çnjerëzorë ndaj bashkëkombasve të tyre apo ndaj natyrës e pasurive të përbashkëta, por që në të njëjtën kohë mbajnë tatuazhe me shqiponja e Skënderbe dhe janë dukshëm krenarë për etninë e vet. Kësisoj një identitet kolektiv, po t’ia heqësh dashurinë e solidaritetin, degjeneron në një identitet individual.
Këto procese duhet të zmbrapsen. Në politikë e në shoqëri duhet bërë vend për dashurinë. Kjo duhet të fillojë prej atyre që japin shembuj: shkollës, medias, politikës, biznesit. Nëse të gjithë ata japin shembuj cingunërie cinike, arrogance, egocentrizmi e hedonizmi siç kanë bërë deri më sot, atëherë ikja do të vazhdojë. Nëse ata nisin të japin shembuj dashurie, dhe dashuria gjithnjë do të thotë pak vetësakrifikim e vetëkufizim, gjërat do të ndryshojnë.
