Shkruan: Agim Vuniqi
Nga një lider që dikur premtonte ringjalljen e Lidhjes Demokratike të Kosovës, Lumir Abdixhiku po shndërrohet në simbolin e një zhbërjeje ideologjike dhe institucionale që shkon përtej zhgënjimit – është një rrezik real për themelet kushtetuese të Republikës së Kosovës. Ideja më e fundit e tij për krijimin e një “qeverie gjithëpërfshirëse”, pa zgjedhje dhe përtej kuadrit kushtetues, është një akt që ngjall kujtime të turbullta të viteve ’90, por që në kontekstin e sotëm është jo vetëm anakronike, por edhe destabilizuese.
Të bësh një propozim të tillë pas 17 vjetësh pavarësi dhe pas 26 vjetësh nga marrëveshja e Rambouillet, është të mohosh përparimin institucional që Kosova ka arritur me shumë sakrifica. Nëse në vitet ’90, një zgjidhje e tillë mund të konsiderohej si pragmatike për mbijetesën politike të shqiptarëve të Kosovës, sot, ajo është një përçmim i hapur ndaj vullnetit të qytetarëve, i shprehur përmes votës, dhe një tentim për të zhbërë sistemin demokratik, ligjor dhe kushtetues të shtetit.
Për më tepër, Abdixhiku po shfaqet gjithnjë e më shumë si një instrument i interesave të errëta që shtrihen përtej politikës së brendshme — një “puppet” i rrjeteve të vjetra të biznesit dhe të ndikimeve të paidentifikuara, që kërkojnë të ruajnë privilegjet përmes rrënojës së rendit kushtetues. Sulmi i tij ndaj institucioneve — Kuvendit, Presidencës dhe Gjykatës Kushtetuese — nuk është më opozitarizëm; është sabotim.
Kjo sjellje e bën të qartë: nuk jemi më në fazën e dallimeve ideologjike apo të debatit për programin ekonomik. Jemi përballë një përpjekjeje për grusht institucional të butë, përmes relativizimit të rendit demokratik dhe mbjelljes së kaosit si pretekst për zgjidhje jokushtetuese.
Demokracia nuk është rrugë, as pazari i karrigeve. Në Kosovë ka pasur zgjedhje të lira, ka parlament aktiv dhe një Kushtetutë që duhet të respektohet. Të dilet sot me ide si kjo, pa kërkuar legjitimitet qytetar përmes votës, është të përbuzësh qytetarin si burim i sovranitetit.
Kjo klasë politike është shpesh joproduktive, por ajo që na ofron Abdixhiku është më e rrezikshme se paaftësia – është mospajtim me rendin demokratik. Në fund, e ardhmja e Kosovës nuk ndërtohet me nostalgji për qeveri të përkohshme, por me respekt për institucionet dhe qytetarët. Dhe koha për të vendosur është gjithmonë një: përmes votës, jo përmes marifeteve.
