Traktati, i nënshkruar në Ankara më 15 dhjetor 1923, përcakton në nenin e parë:
“Do të ketë paqe të pacenueshme dhe miqësi të sinqertë e të përjetshme ndërmjet Shtetit Shqiptar dhe Republikës Turke, si dhe ndërmjet qytetarëve të të dy shteteve.”
Përtej formulimit simbolik, traktate të tilla mund të krijojnë edhe detyrime shtetërore, varësisht nga përmbajtja dhe dispozitat e tyre.
Sipas këtij interpretimi, marrëdhënia mes Shqipërisë dhe Turqisë nuk është thjesht një raport tradicional miqësie, por mbështetet edhe në një marrëveshje të hershme dypalëshe.
Një prej pretendimeve që qarkullon lidhur me këtë traktat është se ai ka luajtur rol edhe gjatë krizës së vitit 1997 në Shqipëri, kur Turqia thuhet se kishte ndërmarrë hapa për të parandaluar një ndërhyrje të mundshme greke.
Megjithatë, ky pretendim kërkon verifikim të veçantë historik, sidomos sa i përket ekzistencës së një plani konkret grek për pushtimin e Shqipërisë dhe rolit që ka pasur traktati në qëndrimin e Ankarasë.
Interesant mbetet fakti se Shqipëria dhe Turqia e kanë formalizuar që në vitin 1923 këtë formulë të “miqësisë së përjetshme”, një nocion që nuk duhet ngatërruar automatikisht me një traktat të mbrojtjes së ndërsjellë.
Në marrëdhëniet ndërkombëtare, rëndësi ka teksti konkret i traktatit dhe detyrimet që ai përcakton, jo vetëm formulimi politik apo simbolik i miqësisë.
