Karina Blanco ishte gati të fillonte orën e fitnesit që ajo e jep, kur toka nisi të dridhej. Lëkundjet u bënë gjithnjë e më të forta, kështu që ajo mori çantën dhe doli me vrap jashtë bashkë me të gjithë të tjerët.
“Kur e kuptova madhësinë e saj, fillova të bërtisja ‘vajza ime, vajza ime’. U ula në makinë dhe vozita sa më shpejt që munda,” tha Karina.
Vajza e saj e vetme, Fabiana, 12 vjeç, ndodhej në shtëpi kur dy tërmete të fuqishme goditën Venezuelën brenda pak sekondash më 24 qershor. Tërmeti i dytë ishte një nga më të fortët që ka goditur vendin në një shekull, me magnitudë 7.5.
Kur Karina mbërriti te ndërtesa e saj në Caraballeda, në veri të shtetit La Guaira, ajo nuk mund t’u besonte syve. “Shihja një ndërtesë, pastaj një hapësirë bosh ku duhej të ishte ndërtesa ime, dhe pastaj një ndërtesë tjetër.”
Brenda banesës së tyre në katin e parë të një ndërtese 10-katëshe, Fabiana ishte në dhomën e gjumit të nënës së saj kur ndjeu tërmetet. Ajo vrapoi në kuzhinë dhe po mbahej te banaku kur muret përreth saj u shembën dhe ajo u rrëzua në tokë.
“Po shihja gjëra që lëviznin, binin e thyheshin, pastaj muret u çarën. Muri që ndante apartamentin tim me atë të një shoqeje u shemb. Në atë moment mendova: ‘Do të vdes, nuk do të mbijetoj, askush nuk do të më shpëtojë’,” tha Fabiana.
Që nga ai moment nisi një 32-orësh i dhimbshëm, shkruan BBC, transmeton Klankosova.tv
Jashtë ndërtesës së shembur, Karina pa gjysmën e shtratit të vajzës së saj që dilte nga rrënojat. “Vrapoja nga njëra anë në tjetrën duke bërtitur ‘Ajo ka vdekur. Vajza ime ka vdekur’. Nuk dija çfarë të bëja,” tha Karina.
Nën rrënoja, gjithçka ishte qetësuar për Fabianën. Ajo ishte shtrirë me fytyrë lart, e bllokuar nga rrënojat nga të gjitha anët, me tavanin pothuajse pranë fytyrës.
“Unë jam person që bëhem shumë e ankthshme dhe klaustrofobike. Por nuk e di pse, më erdhi një qetësi e çuditshme. Ndoshta mendja ime ishte në shok,” tha ajo.
Pak më vonë, një infermiere që kujdesej për fqinjët e saj filloi të thërriste nëse dikush mund ta dëgjonte. Fabiana iu përgjigj.
“Ajo më tha të qëndroja e qetë dhe se gjithçka do të ishte mirë,” tha Fabiana.
Gjashtë orë pas tërmetit, rreth mesnatës, infermierja u shpëtua. Ajo u tregoi vullnetarëve që e nxorën se një vajzë me emrin Fabiana ishte ende gjallë brenda.
“Unë i isha dorëzuar Zotit, duke i kërkuar forcë për të filluar një jetë të re pa Fabianën. Dhe pastaj dikush më tha: ‘Vajza jote është gjallë’,” tha Karina.
Ajo vrapoi përsëri te ndërtesa duke bërtitur emrin e vajzës së saj mes boshllëqeve të rrënojave.
Mes grumbullit të rrënojave, Fabiana nuk mund të dëgjonte asgjë.
“Për disa arsye kisha shpresë dhe besim,” tha ajo. “Njëra këmbë më ishte bllokuar në një pozicion shumë të dhimbshëm dhe lëviza disa rrënoja për ta drejtuar. Gjatë kësaj u gërvishta dhe u preva, por gjeta një shishe ketchup dhe pak djathë të grirë. Kjo më mbajti në vetëdije.”
Në agim, një grup zjarrfikësish venezuelianë mbërritën në ndërtesë. Ata hynë në rrënoja dhe e thirrën Fabianën, por nuk morën përgjigje.
Ishte një nga momentet kur Karina kalonte nga shpresa në dëshpërim.
“Na thanë se nuk mund të bëhej asgjë dhe u larguan. Mendova se ndoshta kishte vdekur nga mungesa e ajrit ose kishte pësuar sulm në zemër. Pastaj një vullnetar erdhi dhe më pyeti çfarë po ndodhte. Ai – Viktor – ishte heroi im,” tha ajo.
Nën rrënoja, Fabiana gjeti telefonin e saj. Nuk kishte sinjal pasi rrjetet e telefonisë ishin ndërprerë, por ajo vendosi të regjistronte një video.
“Apartamenti – Ritamar Palace. Ka pasur një tërmet dhe shumë rrënoja kanë rënë. Nuk ka dritë. Nuk ka askënd që të na shpëtojë. Jam vetëm. Shumë fqinj janë të bllokuar nën rrënoja. Na duhet ndihmë,” shihet duke thënë Fabiana në video.
Ndërkohë, Viktor kishte hipur mbi rrënoja dhe filloi ta thërriste Fabianën. Këtë herë ajo e dëgjoi dhe iu përgjigj. Ai i tregoi Karinas.
“U ktheva nga të gjithë dhe bërtita: ‘Vajza ime është gjallë’,” tha Karina. “Njerëzit filluan të vinin me shumicë, sollën mjete. Por zjarrfikësit thanë se ishte e pamundur të kalohej dhe u larguan.”
Pas disa orësh, një grup tjetër zjarrfikësish mbërriti. Ata siguruan se do ta nxirrnin Fabianën, por nuk arritën ta arrinin as ata.
Ndërkohë, Viktor vazhdonte të kthehej në vendin nga ku komunikonte me të për ta qetësuar.
Zjarrfikësit kërkuan një ekip shpëtimi nga Karakasi, por deri në mbërritjen e tyre ishte errësuar.
Karina kërkonte me dëshpërim ndihmë dhe drita. Shtatë motoçikleta dhe disa vetura ndriçuan zonën me fenerët e tyre.
Ngadalë, shpëtimtarët filluan të hapnin rrugën dhe më në fund krijuan një hapje ku mund të shihnin Fabianën.
Pamjet e momentit kur ajo buzëqesh përmes rrënojave janë bërë virale në Venezuelë.
“Pas kaq shumë orësh të mbyllur, u mbusha me gëzim kur i pashë. E kuptova se do të shpëtohesha,” tha Fabiana.
Rreth orës 02:00 të mëngjesit – 32 orë pas tërmeteve – ata hapën një tunel mjaftueshëm të madh për ta nxjerrë jashtë. Fabiana doli nga rrënojat me ndihmën e shpëtimtarëve dhe u rrëzua në krahët e nënës së saj.
“Kur dola, pashë familjen time, pashë ndërtesën plotësisht të shembur dhe më dukej sikur nuk ishte reale, sikur ishte një serial televiziv,” tha Fabiana.
Karina thotë se nga rreth 50 persona që jetonin në ndërtesë, vetëm tre janë shpëtuar gjallë.
Deri të dielën, 3,342 persona ishin konfirmuar të vdekur nga tërmetet, ndërsa dhjetëra mijëra rezultojnë ende të zhdukur.
Përveç një frakture në këmbën e majtë dhe disa gërvishtjeve, Fabiana nuk ka pësuar lëndime të tjera serioze.
Ajo tani jeton me gjyshen e saj.
“Fillimisht kisha frikë të shtrihesha, sidomos në shpinë, sepse më kujtonte kohën nën rrënoja,” tha ajo.
Në rrugët pranë shtëpisë së tyre të re në La Guaira, ka ende shumë ndërtesa të shembura.
“Ka shumë trishtim jashtë kësaj shtëpie. Më dhemb shumë kur mendoj për fqinjët dhe miqtë e mi. Do të na duhet kohë të rikuperohemi, por do të vazhdojmë,” tha Karina. “Çfarë mund të kërkojë më shumë një nënë? Vajza ime është gjallë.”
