“Mund të blihet një njeri që ndjek qëllime personale, por jo ai që ka të ardhmen e popullit si qëllim të vetin. Ai nuk ka çmim, prandaj askush nuk mund ta blejë.”
Nga: Besa Nuredini
Në politikën e Kosovës po ndodh një luftë e heshtur, por shumë e ashpër. Është lufta mes një klase të vjetër që nuk ngopet kurrë me pushtet dhe një lideri që refuzon ta shesë dinjitetin e shtetit për interesa personale. Është përplasja mes atyre që kanë ndërtuar karrierat mbi pazare e kompromis dhe një njeriu që ka zgjedhur ta prishë sistemin ku gjithçka blihej e shitej. Emrat kanë ndërruar, por metodat janë po ato, vetëm maskat kanë ndryshuar.
Për më shumë se dy dekada, Hashim Thaçi, Isa Mustafa dhe Ramush Haradinaj sunduan politikën kosovare me logjikën e pushtetit të përhershëm. E trajtuan shtetin si pronë private, e kthyen politikën në treg ku pazaret për poste bëheshin në emër të “patriotizmit”. Kush guxonte t’i kundërshtonte, shpallej “anti-shtet” apo “rrezik për stabilitetin”. Kështu e ruajtën pushtetin, duke shkatërruar drejtësinë dhe besimin e qytetarëve.
Sot, në vitin 2025, skena duket e re vetëm në pamje. Në vend të emrave të vjetër janë shfaqur fytyra të reja, por me të njëjtën mendësi. Memli Krasniqi dhe Lumir Abdixhiku janë pasuesit më tipikë të kësaj kaste, të rinj në moshë, por të vjetër në mënyrën e të menduarit. Njëri mban gjallë pashallëkun e PDK-së, tjetri klientelizmin e LDK-së. Asnjëri nuk ka as guximin dhe as aftësinë politike që të përballet me realitetin e ri politik, me qytetarin që nuk e ha më propagandën e “patriotëve të rremë”.
Memli, ndonëse formalisht kryetar partie, nuk pati guximin të kandidojë për kryeministër. E dinte mirë se do të pësonte humbje të rëndë. Çdo përballje me Albin Kurtin do ta nxirrte si njeri pa vizion, që përfaqëson një parti të konsumuar, pa disiplinë e pa udhëheqje, ku secili sillet më kryetar se tjetri. Për të fshehur mungesën e guximit, Memli zgjodhi Bedri Hamzën si kandidatin “teknik”, me shpresë për një ngritje të lehtë në zgjedhjet e 9 shkurtit. Por populli nuk harron. Ai e di mirë kush u pasurua ndërsa shteti varfërohej, kush mbylli sytë para korrupsionit dhe kush e la veriun në duart e krimit, derisa Albin Kurti vendosi ligj e rend aty ku dikur sundonte krimi dhe pazari politik.
Lumir Abdixhiku, nga ana tjetër, përpiqet të mbajë gjallë LDK-në me ndihmën e oligarkëve. Fushatat luksoze e shfaqjet boshe të “modernizimit” kushtojnë miliona euro, por asnjëra s’mund ta blejë besimin e humbur. Ai flet për ndryshim, por rrethohet nga të njëjtët njerëz që ishin aty kur Kosova u grabit copa-copa. Në thelb, LDK dhe PDK janë bërë dy anë të së njëjtës medalje, një politikë që kërkon pushtet pa përgjegjësi dhe ndikim pa ide.
Në anën tjetër, Albin Kurti është fenomeni që sistemi nuk mund ta përtypë. Ai nuk bën pazare politike, nuk shet parime për poste dhe nuk pranon marrëveshje që dëmtojnë Kosovën. Prandaj nuk mposhtet. Ai nuk është pjesë e sistemit që të tjerët e ndërtuan për t’u pasuruar. Kur të tjerët firmosnin marrëveshje të dëmshme në fshehtësi, ai kërkonte transparencë. Kur ata bënin pazar për poste, ai zgjidhte të humbte politikisht, por të fitonte në ndërgjegje.
E quajnë “anti-amerikan”, “izolues” apo “uzurpator”. Por faktet flasin ndryshe: Albin Kurti është politikani më i votuar në historinë e Kosovës. Jo për propagandë, por sepse njerëzit besojnë në sinqeritetin e tij. Ai nuk ndryshon qëndrime sipas interesit të ditës, dhe kjo i tmerron kundërshtarët, sepse për herë të parë Kosova ka një udhëheqës që nuk i nënshtrohet askujt.
Opozita është në panik. Çdo ditë shpik akuza të reja kundër Kurtit, sepse e di që e ka humbur betejën morale. Ramush Haradinaj e quan “spiun të Serbisë e Rusisë”, ndërkohë që vetë ka mbajtur miqësi me Radoiçiqin, kryeterroristin e Banjskës. Memli e Lumiri bëjnë propagandë, por heshtin për Hashim Thaçin, i cili paguante 52 mijë euro në muaj ish-zyrtarin amerikan James Rubin për të lobuar për ndarjen e Kosovës, me paratë e taksapaguesve dhe çuditërisht askush nuk flet për foton e Thaçit me Putinin, sepse është më e lehtë ta quash Kurtin “prorus” sesa të shohësh veten në pasqyrë.
Kjo është thelbi i hipokrizisë: ata që e mbajtën Kosovën peng për dy dekada sot shajnë të vetmin njeri që ua prishi pazaret me Beogradin. Nuk kërkojnë votën për vizion, por për të rimarrë privilegjet. E dinë se nëse Kurti qëndron, ata përfundojnë. Për ta, kjo nuk është politikë, është mbijetesë.
Por koha e tyre ka mbaruar. Sot po shembet një kastë që nuk ka më as ide, as moral, as lidhje me popullin. Ata paguajnë media, shpikin armiq dhe përpiqen ta kthejnë Kosovën në errësirën e pasluftës, kur frika sundonte qytetarin dhe korrupsioni sundonte shtetin. Qytetarët nuk janë më ata të dikurshmit. Sot patriotizmi matet me ndershmëri, me vepra, jo me fjalë. Dhe në këtë provë, Albin Kurti ka fituar, dhe do të vazhdojë të fitojë çdo betejë.
Ai është zëri i një brezi që nuk pranon më të udhëhiqet nga frika, as nga politikanët që e shkatërruan vendin. Ai nuk mposhtet, epse nuk është vetëm. Pas tij qëndron populli, një popull që po zgjohet, po kupton dhe nuk harron më.
Sot, frika nuk është më në anën e qytetarëve, por në anën e atyre që e tradhtuan Kosovën.
