Shkruan: Prof. Dr. Ferid Muhiq
“E kam ndjekur shkatërrimin e Gazës për dy vite me radhë, për çdo ditë kam parë mijëra njerëz të vrarë, pafund fëmijë (a mund të ketë njeri, kaq të pandjeshëm sa të numërojë fëmijët e vrarë pa iu copëtuar zemra?), kam parë njerëz që bombardoheshin pa ndërprerje dhe për herë të parë jam përballur seriozisht me çështjen e madhështisë dhe degradimit të njeriut! Kam parë njerëz të sëmurë, të uritur e të ngrirë që endeshin pa qëllim mes rrënojave dhe kam parë se si atyre që mbetën gjallë u ndërpritej furnizimi me ujë, ushqim, energji elektrike, karburant dhe ilaçe nga ata që i kishin vrarë të tjerët. Kam parë si bombardoheshin spitalet, si vriteshin pacientët dhe mjekët, gratë që lindnin dhe foshnjat e sapolindura. Kam parë degradimin e njeriut në faktin që ata që protestonin kundër këtij gjenocidi dhe mbështesnin viktimat shpalleshin fajtorë. Kam parë shtypjen e ashpër të pushteteve ndaj njerëzve që kërkonin kalimin e ndihmave humanitare drejt Gazës në prag të vdekjes. Dhe kam parë se asnjë shtet nuk i ndërpreu marrëdhëniet diplomatike me shtetin që kryente gjenocidin. Kam parë që e ashtuquajtura “Bota e Lirë” vuri veto ndaj dënimit të gjenocidit dhe, së bashku me vendet e Bashkimit Europian, u dërgoi autorëve armë me vlerë dhjetëra miliarda dollarë. Kam parë madhështinë e njeriut në dinjitetin e popullit të Gazës, që nuk u dorëzua dhe nuk kërkoi mëshirë! Para syve të mi, gjenocidi në Gaza u shndërrua në një çështje të moralit dhe ndërgjegjes së njerëzimit!
Çështja e së ardhmes së Gazës u bë e pandashme nga çështja e së ardhmes morale të botës. Iluzioni mbi të ashtuquajturat “vlera europiane” u shkatërrua plotësisht. Kur analizohen me kujdes parimet ekzistenciale dhe mënyra e funksionimit të shteteve perëndimore, si dhe postulatet themelore të mendimit perëndimor, shihet qartë se ato përputhen plotësisht me njëra-tjetrën. Gjenocidi në Gaza nuk bie ndesh me traditën politike dhe intelektuale të botës perëndimore; përkundrazi, është në përputhje me të! Rënia e moralit dhe shembja e iluzionit të vlerave europiane nuk u shfaqën për herë të parë në qasjen ndaj Gazës. Përkundrazi, kjo qasje është në përputhje me themelet epistemologjike të botës perëndimore. Kjo përbën thelbin autentik të “mëkatit vdekjeprurës” moral dhe politik të filozofisë perëndimore, pra është pika e saj e pandryshueshme e referimit në raport me “tjetrin”. Bota që me arrogancë e quan veten “Bota e Lirë”, në fakt është një botë konkistadorësh; një botë kolonizimi dhe skllavërimi! Një vështrim i paanshëm mbi historinë e afërt mjafton për të kuptuar se gjenocidi në Gaza është në përputhje me praktikat, parimet morale dhe filozofinë e kësaj bote. Kjo çështje vetëm sa e ka konfirmuar edhe një herë se filozofia e jetës së Perëndimit ka qenë gjithmonë egoiste, raciste dhe në thelb përjashtuese.
Javën e kaluar pashë varrimin e një qytetërimi. Me një zë më të fortë se bomba bërthamore, në mbarë botën jehuan fjalët e presidentit të shtetit më të fuqishëm të qytetërimit perëndimor: “Sonte një qytetërim do të vdesë dhe do të kthehet atje ku i përket, në epokën e gurit!” Me këtë kërcënim u varros një qytetërim. Edhe pse kërcënimi u tërhoq gjysmë ore para skadimit të ultimatumit, tashmë ishte tepër vonë si për shpëtim ashtu edhe për pendesë. Kërcënimi u realizua! I njëjti person që kërcënoi me shkatërrimin e një qytetërimi të tërë dhe kthimin e tij në epokën e gurit, me këtë blasfemi të turpshme ndaj gjithë njerëzimit, në fakt vrau qytetërimin e vet, e varrosi dhe e ktheu në epokën e gurit.
Atje ku i përkiste.
Ndërsa qytetërimi që u kërcënua, me dinjitetin dhe guximin e tij, përfaqësoi madhështinë e njeriut…
Nëse njeriu i ngjan një mbreti të rrëzuar që edhe pse e di se nuk mund ta rikthejë madhështinë e humbur, prapë e dëshiron atë, a është e çuditshme që bie në kaq shumë kundërthënie me vetveten!? Sa krijesë e habitshme dhe fantastike është njeriu: sa madhështore dhe njëkohësisht sa e tmerrshme: kaotike, kontradiktore, e pafund, gjykatësi i gjithçkaje: i shenjtë dhe tiran, një krimb i mjerë, bartës i së vërtetës dhe djep i gënjeshtrës, moçal gabimesh dhe iluzionesh, lavdia dhe mbetja e universit!
Sa më shumë e njoh njeriun, aq më shumë admiroj madhështinë e tij dhe aq më shumë turpërohem nga degradimi i tij.
