Nga Hysamedin Ferraj
“Abinistët e zhgënjyer” nuk janë as të zhgënjyer, as vetvendosës.
Meqë nuk i burgosi hajnat, meqë nuk e reformoi prokurorinë, meqë kështu e meqë ashtu, atëherë – thonë ata – Albinit nuk i duhen dhënë më 50% e votave. Ky është një maskim i mjerë.
Në fakt, këta shfaqen më “ekstremë” se vetë Albini për ato që, gjoja, i duan edhe vetë edhe Albini. Por paradoksi është i qartë: ata kërkojnë vota për partitë që kundërshtojnë pikërisht ato reforma që pretendojnë se i mbështesin. Po të mos ishte kjo kundërthënie e thellë, ndoshta dikush edhe do t’u besonte se janë të ndershëm, madje edhe më parimorë se Albini. Do të mund të shfaqeshin si shpresë pas një zhgënjimi real nga ai. Por kjo nuk qëndron.
Kush i do sinqerisht reformat e thella, i di edhe faktet politike, edhe kufijtë moralë e kushtetues. Me 50% të votave dihej që nuk mund të realizoheshin të gjitha synimet e LVV-së, veçanërisht ato që kërkojnë ndryshime ligjore e kushtetuese me 2/3 e deputetëve. Për rrjedhojë, përfundimi logjik i kujtdo që i do ndershmërisht këto reforma është i thjeshtë: nëse 50% nuk mjaftojnë, atëherë duhen dhënë më shumë vota – aq sa të mjaftojnë.
Ose, nëse këta “të zhgënjyer” i duan vërtet reformat në drejtësi dhe shtet, le ta marrin vetë përgjegjësinë: ta krijojnë partinë e tyre, t’i dalin zot programit dhe t’i tregojnë popullit se do t’i bëjnë këto reforma me ligj e, sipas kërkesës së tyre absurde, edhe pa ligj – ashtu siç ia kërkojnë Albinit. Atëherë, mbi bazën e këtij “heroizmi”, populli le t’i besojë dhe le t’i votojë. Problemi do të zgjidhej.
Por jo. Ndryshe nga “të zhgënjyerit molliqaj”, këta të sotmit votat po i kërkojnë për partitë që e kanë prodhuar krizën: për LDK-në, PDK-në, AAK-në, Nismën – për këdo. Kjo i zbret në nivelin e militantëve të rendomtë.
Në këtë rast, i vetmi zhgënjim i vërtetë mbetet zhgënjimi me veten: “Ku i patëm mendtë kur votuam kundër partive dhe veprave të zemrës sonë?” Disa përpiqen ta justifikojnë këtë marramendje me “aftësinë joshëse” të Albin Kurtit, me sehire, dehje apo madje edhe hipnozë.
P.S. Shpresoj t’ia falin vetes atë “aksident” të shkurtër, kur për një moment menduan se Kosovës i duheshin reforma të thella dhe një politikë tjetër. Me siguri, partia e zemrës së tyre ua ka falur tashmë – edhe pa gjithë këtë militantizëm të vonuar që po tregojnë për PLAN-in.
