Kosova shënon sot 25 vjetorin e çlirimit të vendit pas ndërhyrjes së NATO-s që e ndali agresionin e Serbisë.
Një vit para se NATO të intervenonte, përpjekjet diplomatike të presidentit Ibrahim Rugova po merrnin formë, siç dëshmon edhe një raportim i gazetës franceze, , “Liberation” më 15 qershor 1998 me titullin “Kosova: tapeti i kuq për Rugovën në Paris. Lideri i shqiptarëve të rajonit tha se ishte i bindur për mbështetjen e Perëndimit”.
I hollë, i përkulur dhe me qafën e mbështjellë me shallin e tij të përjetshëm mëndafshi, Ibrahim Rugova, lideri i shqiptarëve të Kosovës, rrezatohet për një herë. ‘Pavarësisht situatës shumë të vështirë që po e përjetojmë, ne kemi sigurinë se Perëndimi është i bashkuar për ta mbrojtur popullin e Kosovës dhe për ta ndalur eksodin’, nënvizon shkrimtari i zgjedhur dy herë, në vitin 1992 dhe në vitin 1998, triumfalisht president i të vetëshpallurës Republikë e Kosovës gjatë zgjedhjeve paralele të pa njohura nga Beogradi apo zyrtarisht nga bashkësia ndërkombëtare. Kështu niste raportimi i atëhershëm i të përditshmës franceze.
Por kohët kanë ndryshuar, shkruante “Liberation”. Ai u prit të shtunën në Pallatin Elysee me të gjitha nderimet dhe presidenti Jacques Chirac, pas një interviste që zgjati më shumë se një orë, kërkoi, në një deklaratë publike, “ndërprerjen e armiqësive” dhe “agresionin serb” nën kërcënimin e ndërhyrjes ushtarake, duke denoncuar “dëshirën e tyre për spastrim etnik”. Rugova mbërriti nga Londra ku pak a shumë të njëjtat komente i kishte bërë edhe kryeministri Tony Blair. Disa ditë më parë, ai e kishte takuar Bill Clintonin në Washington. ‘Është vetë ekzistenca e popullit të Kosovës ajo që është në rrezik sot; ne duhet t’i ndalojmë operacionet serbe që po çojnë në këtë eksod dhe të krijojmë një klimë që negociatat të kenë sukses’, nënvizon lideri i Lidhjes Demokratike të Kosovë, i cili për një dekadë ka mbrojtur strategjinë e rezistencës masive civile për ta marrë “vetëvendosjen” e këtij rajoni të populluar nga 90% shqiptarë etnikë, statusin e autonomisë të të cilit Sllobodan Millosheviqi e hoqi në vitin 1989.
Sukseset e UÇK-së, Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës dhe realiteti i saj në rritje në terren, pothuajse nuk kanë ndikuar në bindjet e tij. “Për popullin e Kosovës, këto dy strategji, ajo e LDK-së dhe ajo e UÇK-së, më shumë e plotësojnë njëra-tjetrën sesa e kundërshtojnë njëra-tjetrën”, thotë Rugova, i cili mbetet një përkrahës i bindur i mosdhunës. “Janë këto grupe të vogla të armatosura dhe gjithashtu shumë qytetarë të thjeshtë që duan vetëm të mbrohen. Por çfarë mund të bëjnë ata me pistoletat dhe mitralozat kundër tankeve dhe topave? Gjëja më e rëndësishme është që njerëzit të qëndrojnë në Kosovë. Një zgjidhje duhet të gjendet përmes negociatave; është më mirë të flasësh para katastrofës sesa pas”.
Me gjithë përkeqësimin e situatës, LDK-ja, e cila ishte përgjegjëse për krijimin e një shoqërie paralele, me shkollat, universitetet, ambulancat etj., në sfidë ndaj pushtetit serb, vazhdon t’i mobilizojë shqiptarët në rezistencë civile. “Ka demonstrata masive çdo ditë në mënyrë që njerëzit të mos ndihen më të izoluar. Pavarësisht natyrës dramatike të ngjarjeve, ata kanë shumë më tepër moral, duke parë se tashmë ka një interes real nga Perëndimi për fatin e tyre”. Frankofilit dhe frëngjishtfolësit, Rugovës i pëlqen shumë Jean de La Fontaine. I pyetur se çfarë fabule do ta përmbledhte situatën aktuale, ai u përgjigj duke buzëqeshur: “Deri më tani ishin Ujku dhe Qengji, por kjo po ndryshon”.GazetaExpress.
