Shkruan: Lutfi Dervishi
100 ditë
Ai grusht aktivistësh gë doli më 31 mai para Dreitorisë së Policisë në Tiranë, për të protestuar ndaj asaj gë kishte ndodhur nië ditë më parë ne Zvërnec, me shumë gjasë nuk e kishte menduar se dita e 100-të do t’i gjente ende në shesh.
Nuk e kishte menduar këtë gjë as qeveria, as media besoi as futurologët.
Vështirë të parashikohej se 100 ditë më vonë do të kishim një protestë të përditshme, vëmendje ndërkombëtare dhe diasporën nëpër sheshe. Sot shohim Komisionin Europian që flet për projektin, punime të pezulluara, Kapitullin 27 të lidhur me zonat e mbroitura dhe vetë Kryeministrin duke hapur, brenda Pasgyrës së tij më të fundit, edhe një rubrikë “Flamingo”,
Është e vërtetë se asnjë nga pesë kërkesat e protestës nuk është realizuar. Por kjo nuk do te thotë se protesta nuk ka bilanc
Levizja Ka Krijuar, para se gjitnasn, nje renomen te paprecedentë: protestën e përditshme. Deri me 30 maj, protestat në Shqipëri përgjithësisht ngjanin me ftesat për dasmë: caktohej data, ora, vendi dhe pas dy-tri orësh secili kthehej në shtëpi.
Flamingot thyen duopolin PS-PD mbi protestën politike dhe dëshmuan se mund të krijosh presion politik edhe pa seli, pa degë, pa deputetë, pa miete, pa patronazhiste dhe pa makinerinë e një partie.
Po ashtu për herë të parë në këto 35 vite, nga diaspora nuk presim vetëm remitancë ekonomike, por po shohim edhe remitancë politike. Nierëzit nuk dërgojnë vetëm euro në Shqipëri, por sjellin zërin e tyre në Tiranë dhe protestuan në gytetet ku jetojnë
Por ndoshta ndryshimi më i madh është te zgjimi i shoqërisë, si përgjigje ndaj “pikës që derdhi gotën” dhe nxjerrjan nxjerrë jashtë loje e “hazer-xhevapë- ve”: “populli foli me votë”, “do ta shohim në kutitě e votimit”.
Narrativa që e redukton qytetarin në votues, duke e traituar si dele gë voton nië herë në katër viet dhe pastaj lihet të blegërijë i lirë në Facebook dhe kafene, mori një goditje serioze. Qytetari refuzon të presë në heshtie 1400 ditë mes dy palë zgjedhjeve duke përballuar çmimet “europiane” me rrogën “ballkanike”.
Këto 100 ditë. veshtirë se sot do të kishim BESA- n, Praninë Besnike, Pasqyrë Albania dhe, sidomos, takimet e së premtes pasdite në orën 5, ku pushteti del të dëgioië hallet që vetë ka krijuar gjatë këtyre 13 viteve
Mbi të gjitha kjo protestë e nxorri Shqipërinë në një dritë pozitive në të pesë kontinentet. Pati nië valë admirimi për shaiptarin në mediat dhe rrietet sociale të huaja, u harrua arketipi shaiptarit si tutor, skifter apo trafikant.
Është e vërtetë se Protesta nuk e ka rrezuar geverinë, por kredencialet e sai ranë në kuotën me të ulët. PR dhe spin doctoret e saj dështuan me sukses dhe mbi të gjitha “Flamingo” ka ndryshuar mjedisin, ka ndryshuar gytetarin, pritshmëritë e tij dhe, pa dyshim, ka sfiduar bindjen se në këtë vend vendos vetëm një njeri.
A do të mbetet kjo lëvizje një agjenci proteste? A do të prodhojë përfaqësim politik? A do të shndërrohet në diçka tjetër? Apo një ditë do të tretet dhe njerëzit do të largohen nga sheshi?
Sot kjo ka më pak rëndësi se cdo gië tietër. Edhe nëse njerëzit largohen nga sheshi, problemet gë i nxorën ata në shesh janë aty, faqe të gjithëve dhe, për çdo rast, tani kemi edhe Pasqyrën.
