Të problematizosh një nga temat që, në hierarkinë e koncepteve
metafizike, ka marrë një status të piedestalizuar, siç është liria, e bën të
pashmangshme përballjen me kuadrin teorik dhe ligjërimor të Isaiah
Berlin-it.
Në esenë e tij themelore, Dy koncepte të lirisë, një ndër filozofët më të
spikatur të filozofisë bashkëkohore, Isaiah Berlin, teorizon konceptin e
lirisë politike përmes dy pyetjeve themelore: “Në ç’masë qeverisem?” dhe
“Kush më qeveris?”. E para lidhet me atë që autori e cilëson si liri negative,
e cila, sipas tij, përkon me hapësirën brenda së cilës individi mund të
veprojë pa ndërhyrje të jashtme; ndërsa e dyta lidhet me lirinë pozitive, e
cila artikulohet si dëshirë për të qenë sovran mbi veten dhe për të marrë
pjesë në përcaktimin e kushteve që e qeverisin. Ky dallim hap një problem
themelor: a mjafton që individi të jetë i lirë nga ndërhyrja, apo progresi në
lirinë njerëzore kërkon edhe mundësinë reale për vetëqeverisje?
Teza ime është se liria negative është kusht i domosdoshëm, por jo
