Pse kjo deklaratë besnikërie ndaj Trump-it, e shfaqur hapur…
Zgjedhjet e fundit të kryetares së qeverisë mund të shndërrohen në shtysë për votën “Jo”. Është e qartë se më 22 dhe 23 mars çdo çështje hyn në llogari. Prandaj nuk është e lehtë të kuptohet pse Giorgia Meloni ka ndryshuar papritur kurs drejt Donald Trump-it, pikërisht në një moment kur ai përballet me vështirësi të dukshme sipas të gjitha sondazheve.
Megjithatë, Meloni nuk hezitoi të distancohej nga Friedrich Merz, i cili në Mynih kishte shënuar një ndarje të qartë mes politikës Maga dhe interesave e vlerave evropiane, duke zgjedhur këto të fundit. Refuzimi ndaj Merz erdhi vetëm pak ditë pas përmendjes së “motorit italo-gjerman”, që tashmë duket i zhvlerësuar.
Më pas erdhi një tjetër hap i papritur: aderimi i Italisë “si vëzhguese” në grupin Board for Peace. Për një herë, opozita u shfaq e bashkuar në kundërshtim, siç pritet të ndodhë në Parlament, ku Antonio Tajani do të duhet të justifikojë një zgjedhje që nuk gjen mbështetje as në Presidencën e Republikës.
Atëherë pse teoricienia e “urës” mes Evropës dhe Shteteve të Bashkuara goditi vetë shtyllat e asaj ure? Dhe pse veproi me kaq shpejtësi, pikërisht ajo që dukej se kishte zgjedhur një taktikë më të matur, më pak të zhurmshme dhe më pak përçarëse?
Çfarë fshihet pas këtij homazhi të ri dhe të nxituar ndaj drejtuesit të Ice? Nuk mund të bëhet fjalë vetëm për besnikëri ideologjike ndaj aleatit amerikan. Augusto Minzolini ka argumentuar se kryeministrja nuk dëshiron të tejkalohet në të djathtë nga rivali i ri Roberto Vannacci. Por do të ishte e papërshtatshme nëse ajo do të vinte në lojë dinjitetin kombëtar për të mos humbur disa vota. Për më tepër, gjenerali nuk e sfidon në raportin me Uashingtonin, por në terrenin e sovranizmit dhe, në një masë, të afrimit me Putinin. Sa më shumë që Meloni i afrohet linjës Maga, aq më shumë ai mund të paraqitet si nacionalisti i pastër.
Së pari, Meloni duket se nuk merr parasysh se kjo shtresë e re trumpizmi mund t’i kushtojë më shumë se disa vota në referendum, ku tashmë është e qartë se ndërthuren shumë tema. Në Itali, vota nuk është kurrë neutrale dhe as thjesht teknike; ajo shndërrohet në një gjykim të përgjithshëm politik. Çdo proces votimi merr karakter plebishitar. Italia nuk është Zvicra.
Çdo kuti votimi mat nivelin e konsensusit, çdo fletë votimi bart një mesazh politik. Prandaj mund të ketë diçka më tepër që nuk është plotësisht e dukshme. Kjo mund të lidhet me ndërhyrjen e pazakontë të Donald Trump në politikën evropiane: të drejtpërdrejtë, si në mbështetjen publike për Viktor Orbán gjatë vështirësive zgjedhore në Hungari; dhe të tërthortë, përmes pretendimeve për financime amerikane ndaj fondacioneve të partive të djathta evropiane.
Së fundmi, Politico përmendi Nazione Futura dhe Fondacionin Machiavelli si subjekte që mund të kenë marrë mbështetje financiare nga amerikanët. Përfaqësuesit e këtyre fondacioneve i mohuan pretendimet. Megjithatë, më 6 shkurt, Financial Times raportoi për një mision evropian të nënpërfaqësueses së Departamentit të Shtetit për diplomacinë publike, Sarah Rogers, me ndalesa në Romë dhe Milano, me synimin për të mbështetur struktura evropiane të afërta me botën Maga.
Mund të jetë se Giorgia Meloni druhet të humbasë mbështetjen e rrethit trumpian në një moment delikat për të. Mund të ketë edhe faktorë më të thellë, lidhje që nuk janë të dukshme. Mund të jetë kërkuar nga Mar-a-Lago një deklarim i ri besnikërie, të cilin ajo e ka dhënë. Por një veprim i tillë mund të ketë kosto në votën referendare. Mund të jetë çmimi për të siguruar një mbështetje nga Uashingtoni që ajo e konsideron të domosdoshme./Përshtati “Pamfleti” nga “Linkiesta”
