Shkruan: Fadil Pushkolli
Shumica e pelegrinëve mbërritën në Arafat mbrëmë. Miliona njerëz nga çdo cep i botës ecën drejt të njëjtit vend, të veshur me qefinin e bardhë, pa dallim race, gjuhe, pasurie apo pushteti. Në Arafat nuk ka mbret e as i varfër. Nuk ka poste, tituj e as krenari njerëzore. Aty mbetet vetëm njeriu dhe Zoti i tij.
Në atë vend të shenjtë, njeriu e sheh veten ashtu siç është në të vërtetë: i dobët, kalimtar dhe i varur plotësisht nga mëshira e Allahut.
Arafati është dita kur zemrat dridhen më shumë se trupat nga vapa. Është dita kur lotët vlejnë më shumë se fjalët. Dita kur miliona duar ngrihen drejt qiellit duke kërkuar falje për mëkatet, mëshirë për shpirtin dhe një fillim të ri.
Të mbështjellë me ihram, pelegrinët duken sikur janë mbështjellë me qefinin e fundit. Një pamje që ia kujton çdo njeriu fundin e tij. Sepse një ditë të gjithë do të largohemi nga kjo botë pa pasuri, pa emër, pa famë e pa pushtet. Do të mbetemi vetëm me veprat tona dhe me zemrën që e bartëm para Zotit.
Në Arafat nuk dëgjohet zhurma e kësaj bote. Nuk ka garë për lavdi, as urrejtje, as ego. Ka vetëm pendim. Vetëm lutje. Vetëm shpresë se Allahu do ta hapë derën e mëshirës për robërit e Tij.
E një ndër lutjet më të mëdha të kësaj dite është:
“La ilahe il-lAllahu vahdehu la sherike leh, lehul mulku ve lehul hamdu ve huve ala kul-li shej’in kadir.”
Nuk ka të adhuruar tjetër me meritë përveç Allahut, Një dhe i Pashoq. Atij i takon sundimi dhe falënderimi dhe Ai është i Fuqishëm mbi çdo gjë.
Dita e Arafatit nuk është vetëm për ata që janë në Haxh. Është një thirrje edhe për ne që jemi larg Mekës. Të ndalemi për një çast. Të shikojmë zemrën tonë. Të falim ata që na kanë lënduar. Të kërkojmë falje për ata që i kemi lënduar. Të ulim krenarinë, sepse krenaria nuk e ngrit njeriun para Zotit — përulësia po.
Ndoshta kjo është dita kur një lutje e sinqertë ndryshon jetën e dikujt. Ndoshta kjo është dita kur një zemër e thyer shërohet. Ndoshta kjo është dita kur Allahu fal mëkate që askush tjetër nuk i di.
Sepse Arafati është dita kur njeriu nuk mbetet më as politikan, as i pasur, as i famshëm. Në Arafat, njeriu mbetet vetëm shpirt.
