Volodymyr Zelensky ia frenoi turrin Putinit duke u përgjigjur se ishte i gatshëm të thyente tabunë ukrainase për negociata me Kremlinin për sa kohë që Rusia vijon të mbajë territor të pushtuar. Në adresimin e tij televiziv, ai madje tha: “Jemi të gatshëm ta përfundojmë luftën”.
Duke deklaruar se do ta priste në Stamboll dhe duke e sfiduar Putinin të përballej për herë të parë ballë për ballë me të që nga viti 2019, Zelensky po bënte një sfidë. Por, kjo lëvizje mund të kthehet në bumerang për cilindo prej liderëve.
Takimet në nivel të lartë mund të zhbllokojnë situatat e ngrira që pengojnë shtetet armiqësore të pajtojnë interesat e kundërta, sepse vetëm njerëzit në majë të piramidës politike mund të marrin rrezikun e vendimeve të papëlqyera. Por, në përgjithësi, këto bisedime funksionojnë vetëm kur të ashtuquajturit “sherpa” kanë kaluar orë të tëra duke ngushtuar fushat e mospajtimeve, në mënyrë që krerët e shtetit të mund të nënshkruajnë një marrëveshje në thelb të përgatitur më parë.
Në anën tjetër, një dekadë më herët, një takim i papërgatitur (nga pala amerikane) midis John F. Kennedyt dhe Nikita Khrushchevit e nxiti Kremlinin të vendoste raketat bërthamore në Kubë, sepse Khrushchevi doli nga takimi me përshtypje të gabuar për aftësitë shtetërore të Kennedyt.
Ato ishin takime mes rivalësh, forcat e të cilëve nuk qëllonin drejtpërdrejt kundër njëri-tjetrit. Nëse një takim midis Putinit dhe Zelenskyt ndodh realisht, ai do të jetë një zgjatim i luftës që po zhvillohet në terren.
Agresioni i Putinit mund të na duket krimi i qartë – atëherë, çfarë vlere ka diskutimi?
Edhe nëse bisedimet ndodhin – gjë që nuk është aspak e sigurt – rreziku i dështimit është i lartë. Prishja e bisedimeve, e shoqëruar me akuzime të ndërsjella, mund t’u shërbejë të dy liderëve në aspektin politik, duke ua dhënë mundësinë të fajësojnë palën tjetër dhe të largohen të përforcuar në qëndrimet e veta. Fundja, Zelensky, me siguri, dhe ndoshta edhe Putini, nuk do të donin të shiheshin nga ushtarët e vet duke u sjellë miqësisht me komandantin e armikut.
Tani, ekziston një objektiv i tretë për diplomacinë publike të Putinit: Donald Trump. Kremlini e trajtoi me përbuzje udhëheqjen evropiane, por Trumpi është një çështje krejt tjetër. Nevoja për ta mbajtur presidentin amerikan të kënaqur është po aq në mendjen e Zelenskyt sa edhe të Putinit.
Ndërkohë që Putini synon të përçajë amerikanët me evropianët, Zelensky është plotësisht i vetëdijshëm se, i vetëm, edhe një Evropë të bashkuar nuk mund ta zëvendësojë fuqinë dhe ndikimin e Shteteve të Bashkuara.
(Mark Almond është drejtor i Institutit të Kërkimeve për Krizat / Crisis Research Institute, Oksford)
