Turqia po rrit në mënyrë dramatike ambiciet e saj detare në Mesdhe, duke investuar në një anije të re kërcënuese që mban emërtimin “Anije Sulmuese Kombëtare”.
Kjo anije raketore, tërësisht me dizajn dhe ndërtim turk, është pjesë e një plani më të gjerë që synon forcimin e vazhdueshëm të pranisë dhe ndikimit turk në zonat detare të Egjeut dhe Mesdheut Lindor.
Zgjedhja e emrit të anijes nuk është aspak e rastësishme, pasi është një mjet sulmi i shpejtë i projektuar pikërisht për të demonstruar vendosmëri dhe fuqi në zonat e tensionit dhe konkurrencës.
Kjo anije e re u zhvillua nga industria turke e mbrojtjes STM, si pjesë e një programi që filloi në vitin 2020 nën mbikëqyrjen e Presidencës së Industrive të Mbrojtjes të vendit. “Prerja e parë e fletëve metalike” u zhvillua më 8 korrik 2025, dhe projekti përfundimtar pritet të prezantohet në ekspozitën e mbrojtjes IDEF, e cila është platforma më e madhe ndërkombëtare për shfaqjen e pajisjeve ushtarake turke. Projektimi i saj u bazua në standardet e përparuara të ndërtimit të anijeve, duke theksuar shpejtësinë, shkathtësinë dhe fleksibilitetin brenda një konteksti operacional me intensitet të lartë.
Anija karakterizohet nga një aftësi e fortë ofensive, pasi është e pajisur me tetë raketa anti-anije ATMACA, një top kryesor 76 mm, si dhe një sistem raketash mbrojtëse ajrore Point Defense, i ngjashëm me RAM-in që kanë shumë anije luftarake greke. Ajo gjithashtu integron një radar të përparuar të kontrollit të zjarrit AKR-D me një rreze veprimi prej 120 km, si dhe një radar navigimi ALPER. Përveç sistemeve të armëve, ajo ka sensorë dhe aftësi të përparuara për misione zbulimi dhe kontrolli të sovranitetit detar në zona me tension të shtuar gjeopolitik.
Sipas asaj që është bërë publike nga mediat teknike turke, platforma bazohet në klasën STM-MPAC, me një gjatësi prej afërsisht 66 metrash, një zhvendosje prej 620 tonësh dhe një rreze veprimi mbi 1,000 milje detare me shpejtësi të ulët. Vlerësohet se shpejtësia e saj do të kalojë 40 nyje, ndërsa ekuipazhi do të arrijë 40 persona. Është projektuar të jetë në gjendje të mbajë një RHIB të fryrë për operacionet e forcave speciale dhe misionet e zbulimit në bregdete ose ishuj.
Retorika turke rreth kësaj anijeje të re po promovohet në mënyrë agresive. Mediat e vendit flasin për një “forcë të re” që po përgatitet të dominojë Mesdheun Lindor, duke vënë në dukje se kjo do t’i vërë forcat greke dhe qipriote në një pozicion të vështirë. Madje bëhet referencë për shqetësimin e supozuar të Greqisë në lidhje me rrezen e veprimit dhe armatimin e anijes, me narrativën turke që nënvizon vendimin e Ankarasë për të imponuar pretendimet e saj detare, jo vetëm përmes diplomacisë, por edhe me mbështetjen e mjeteve ushtarake.
“Anija Kombëtare e Sulmit” nuk vjen vetëm si vazhdim i programit MILGEM ose i fregatave ISTIF, por si një mjet i ri për Marinën Turke që do të operojë në zona gri dhe në zona të karakterizuara nga mungesa e një demarkacioni të qartë. Në të njëjtën kohë, përdorimi i teknologjive vendase dhe shmangia e varësisë nga furnizuesit perëndimorë forcon vetëmjaftueshmërinë e Turqisë dhe funksionon si një mjet politik në kohë krize ose embargoje.
Prania e saj në të njëjtat dete me ishujt grekë përbën një episod tjetër në militarizimin e vazhdueshëm të aspiratave turke dhe krijon një dhimbje koke tjetër për stafet që janë të thirrura të menaxhojnë një sfidë në rritje me mjete të përmirësuara vazhdimisht.
